اشنایی با شهرسازی

شهرسازی0

شهرسازی واژهای است که در برابر یک واژهٔ آلمانی در دههٔ بیست خورشیدی وارد ادبیات حرفهای ایران شد. این واژه در واقع ترجمهٔ نه چندان صحیحی است از برنامهریزی شهری و به مفهوم مداخله در شهر از طریق تنظیم فضا و فعالیت به منظور بهبود کیفیت زندگی ساکنان است.

 

مجموعهٔ روشها و تدابیر ارزشمند و مفیدی که متخصصین امور شهری به وسیلهٔ آن شهرها را بهتر میسازند، به شهرسازی یا علم تنسیق شهرها شهرت دارد.[۱] شهرسازی عبارت است از مطالعهٔ طرحریزی و توسعهٔ شهرها با در نظر گرفتن احتیاجات اجتماعی و اقتصادی با توجه به حداقل رساندن مشکلات شهری و پاسخگویی به نیازهای عمومی جمعیت شهری.[۲]

 

برنامهریزی شهری

برنامهریزی شهری به دنبال مشکلات نشأتگرفته از انقلاب صنعتی مطرح شد؛[۳] هرچند پیشینهٔ برنامهریزی برای شهر به گذشتههای بسیار دورتر و شکلگیری نخستین تمدنهای بشری در هند، میانرودان و مصر برمیگردد. هدف برنامهریزی شهری توسعهٔ شهر و منطقهاست. در ابتدا حل مشکلات صنعتیشدن -همچون کمبود مسکن و بهداشت محیط- در مداخلات کالبدی دیده میشد؛ اما از اواسط دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و با بروز ناکارآمدی اینگونه مداخلات، برنامهریزی به سوی مسایل اقتصادی و اجتماعی روی آورد و مباحث عدالت و دموکراسی و جلب مشارکت مردم در فرآیند برنامهریزی مطرح گشت. ابزارهای کالبدی برنامهریزی شهری عبارتاند از شبکهٔ معابر، کاربری اراضی، تراکم، محدودهها و حریمها.

در حال حاضر بسیاری از بیانیههای سازمان ملل متحد و دستورالعمل انجمنها و سازمانهای غیردولتی دخیل در امور برنامهریزی شهری با استفاده از تعریف واژهٔ «رشد هوشمند» به دنبال ارتقای محیط زندگی از طریق گسترش حرکت افراد پیاده هستند.[۴] کاهش آلودگی هوا، افزایش بلندمرتبهسازی، نزدیکی و در دسترسبودن خدمات شهری، عدم نیاز به توسعهٔ سطحی زیرساختها و خدمات شهری، عدم تخریب فضاهای سبز و کمربندهای سبز در اطراف شهرها، از مزایای حرکت به سوی رشد هوشمند و در نهایت دستیابی به شهر کامل است.[۵]

 

http//urbanism-friday.niloblog.com...